A poción dos versos

Entón o ser fantástico lanzoulles un feitizo de falar en verso cando estaban durmindo, pero o feitizo só duraba dúas horas.

Despois espertaron e foron á casa de Moncho, unha pantasma amiga deles. Moncho era moi feo e tiña cascudas por todo o corpo. 

Entón apareceu outra vez o ser fantástico e Juanita dixo:

- Anda! Un monstro

máis feo que Moncho.

Menos mal que teño ao meu Juan

que é moi pillában.

Ignacio exclamou:

- Que pasou?

quen nos enfeitizou?

Estamos falando en verso;

isto é moi perverso.

Paulo engadiu:

- Somos oito pantasmas

nunha casa branca.

Ningún máis,

pero ... que medo dá!

Andreo empezou a cantar unha canción:

- As oito pantasmas

bailan sen parar,

bailan e bailan

e non se van cansar.

Pepe dixo:

- Temos que buscar a Nicolasa e Raquelo

e ata que os atopemos

de buscar non nos cansaremos.

Mentres tanto, Nicolasa e Raquelo estaban no bosque encantado. El empezou a recitar unha poesía de amor que dicía así:

- O amor é fermoso,

como cando un caracol faise amigo dun oso;

o amor é algo natural,

como cando temos os ollos que brillan como cristal;

o amor é un paxariño

que canta no seu niño;

o amor é tan gracioso

como ver bailar un coello cun raposo.

Ao fin, Raquelo e Nicolasa chegaron a casa, cantando de alegría e comendo unha sandía. 

E cando entraron na casa ...

Podes escoitalo aquí